| Stosunki wodne |
 |
 |
| wtorek, 06 stycznia 2009 22:16 |
|
Województwo podkarpackie położone jest w dorzeczach trzech rzek: Sanu, Wisłoka i Wisłoki, przy czym San (zasilany wodami rzeki Wisłok) i Wisłoka to dwa duże karpackie dopływy Wisły. Niewielki północno-wschodni fragment województwa to zlewnia Raty i Sołokii – dopływów Bugu. Beskid Niski i Bieszczady stanowią granice zlewni Morza Bałtyckiego i Morza Czarnego. Wszystkie podkarpackie rzeki, za wyjątkiem Strwiąża należą do zlewiska Bałtyku. Rzeka Strwiąż, płynąca m.in. przez Ustrzyki Dolne, kończy swój bieg w Dniestrze, należącym do zlewni Morza Czarnego. Górne odcinki rzek położone w obrębie Karpat cechuje duża zasobność w wody, ale jednocześnie brak równomiernego jej rozłożenia w czasie i przestrzeni. Pokaźne spadki rzek stwarzają dostateczne warunki do szybkiego odpływu wód przy dużych opadach atmosferycznych, jednakże niska przepuszczalność podłoża powoduje głównie jej powierzchniowy spływ. Stąd też podkarpackie rzeki w górnych odcinkach charakteryzuje spory potencjał powodziowy, z przewagą wezbrań letnich. Natomiast w środkowej i północnej części województwa sieć rzeczną wyróżnia mniejsza i powolniejsza zmienność przepływów, przewaga wezbrań wiosennych oraz niewielkie w porównaniu z górnymi biegami rzek procesy erozyjne koryt. Rzeki województwa podkarpackiego obfitują w różne gatunki ryb. Najczęściej spotykane tutaj to: pstrąg, szczupak, brzana i sandacz. Do innych ważnych elementów sieci hydrograficznej województwa należą sztuczne zbiorniki, w tym największy w Polsce tego typu akwen, czyli Zalew Soliński (o powierzchni 21,1 km²) z najwyższą w Polsce zaporą betonową mierzącą 82 m oraz inne, takie, jak: Zalew Myczkowski na Sanie o pojemności 10,00 mln m3, Besko w Sieniawie na Wisłoku o pojemności 16,00 mln m3, zbiornik „Wilcza Wola” na rzece Łęg o pojemności 4,20 mln m3 oraz zbiornik „Ożanna” na rzece Złota o pojemność 0,25 mln m3. Pełnią one również funkcje rekreacyjno-turystyczne. Ważną inwestycją w tym zakresie jest planowany zbiornik Kąty-Myscowa na rzece Wisłoce. Stosunki glebowe i wodne, podobnie jak klimat mają istotne znaczenie w rozwoju produkcji winorośli. Winorośl jest krzewem, który ma bardzo rozwinięty system korzeniowy, korzenie potrafią sięgać nawet do 8 metrów w głąb. Podłoże powinno mieć, więc dobrą strukturę i być bogate w składniki pokarmowe. Gleba powinna być głęboka, gliniasto-piaszczysta, o większej pojemności wodnej. Podłoże podmokłe, torfowe i ilaste nie nadaje się do uprawy winorośli i krzewy będą źle rosły. W Kotlinie Sandomierskiej, na całym obszarze dominują lżejsze gleby piaszczyste i piaszczysto-gliniaste, dobrze przepuszczalne i zwykle dość suche. Głównym ograniczeniem w rozwoju uprawy winorośli na tym terenie jest mało urozmaicona rzeźba terenu i niewielka powierzchnia dogodnych zboczy do uprawy. Jednak tam gdzie występują choćby niewielkie pagórki, czy też wyższe tarasy nadrzeczne, panują bardzo dogodne warunki do zakładania winnic. Najlepsze do tego tereny znajdują się w zachodniej części Kotliny Sandomierskiej, nad dolną Wisłoką. Na Pogórzu Karpackim dominują gleby lessowe i lżejsze gleby gliniaste, także piaszczysto-gliniaste i kamienisto-gliniaste, niekiedy o typie gleb wapiennych. Bardzo dobre warunki do uprawy winorośli panują zwłaszcza w osłoniętych dolinach większych rzek. Dolina Wisłoki między Jasłem a Pilznem oraz dolina Sanu w okolicach Przemyśla, to tereny najodpowiedniejsze do zakładania winnic. Natomiast Beskidy i Bieszczady odznaczają się ciężkimi glebami gliniastymi, często ze znacznym udziałem odłamków skalnych, przeważnie kwaśne, słabo rozpuszczalne. Na tego typu glebach możliwa jest jedynie amatorska uprawa winorośli i raczej pod ścianą domu lub murem. |